موج اعتراضات به اعدام‌ها ادامه دارد

موج اعتراضات به اعدام‌ها ادامه دارد

با بالا گرفتن موج اعدام‌ها توسط قوه قضاییه جمهوری اسلامی، اعتراضات به این اعدام‌ها نیز بالا گرفته است. نهادهای حقوق بشری و فعالان سیاسی و مدنی در بیانیه‌هایی این موج اعدام‌ها را محکوم کرده و خواهان توقف فوری آن شدند.صدها تن از فعالان سیاسی و مدنی داخل و خارج کشور با امضای بیانیه‌هایی خواستار توقف موج اعدام‌ها در ایران شده‌اند. در جدیدترین بیانیه که بیشتر از سوی فعالان خارج از کشور امضا شده، آمده است: «ما امضاکنندگان این بیانیه، با ژرف‌ترین نگرانی، شاهد موج بی‌پایان اعدام‌ها در حکومت اسلامی ایران هستیم. این اعدام‌های روزانه نماد سرکوب سازمان‌یافته و خشونت سیاسی‌اند، پشت هر عدد انسانی نهفته است؛ جانی که به‌دست حکومتی انسان‌ستیز و ایران‌ویرانگر گرفته می‌شود.»

اینترنت بدون سانسور با سایفون دویچه‌ وله

امضاکنندگان این بیانیه تصریح کرده‌اند که “فارغ از گرایش‌های سیاسی یا سازمانی” خواهان توقف این “چرخه مرگ” هستند. آنها خواست‌های زیر را مطرح کرده‌اند:

– توقف فوری همه‌اعدام‌ها در ایران
– لغو احکام صادرشده‌اعدام
– آزادی فوری همه‌زندانیان سیاسی و عقیدتی
– تشکیل دادگاه‌های مستقل و بین‌المللی برای پیگرد و مجازات مسئولان این جنایات
– اعزام فوری هیئتی مستقل و بین‌المللی برای بررسی وضعیت زندان‌ها، زندانیان و اعدام‌ها در ایران.

بیشتر بخوانید: اعدام؛ برگشت‌ناپذیر برای اعدام‌شده و نابودکننده برای همه خانواده

بیانیه‌ای با ۸۰۰ امضا

چند روز پیش از این، بیانیه‌دیگری با امضای ۸۰۰ نفر در مخالفت با موج اعدام‌ها منتشر شد. نویسندگان این بیانیه ضمن حمایت از کارزار “سه‌شنبه‌های نه به اعدام” که در داخل زندان قزل‌حصار با تحصن و اعتصاب زندانیان پیگیری می‌شود، نوشته‌اند: «سیاست اعدام، نه اجرای عدالت که تداوم خشونت سازمان‌یافته و اعترافی به ناتوانی در اصلاح اجتماعی است. در جامعه‌ای گرفتار فقر، تبعیض و فساد، گسترش احکام مرگ نشانه‌اقتدار نیست، بلکه اعتراف به شکست قانون و اخلاق است.»

این بیانیه همچنین از “مردم ایران، اندیشمندان، وکلا، هنرمندان و کنشگران مدنی در داخل و خارج کشور” خواسته تا سکوت نکنند و برای لغو مجازات اعدام بکوشند.

دویچه وله فارسی را در اینستاگرام دنبال کنید

نرگس محمدی، عبدالفتاح سلطانی، محمد سیف‌زاده، سپیده قلیان، کیوان صمیمی، فرهاد میثمی، رسول بداغی و پرستو فروهر از جمله امضاکنندگان این بیانیه هستند.

هفته گذشته نیز سازمان عفو بین‌الملل در بیانیه‌ای خواهان اعمال فشار اعضای سازمان ملل بر مقام‌های جمهوری اسلامی برای متوقف‌کردن اعدام‌هایی شد که به گفته این نهاد حقوق بشری “افزایش دهشتناک آنها در سال جاری از حدود ۳۵ سال پیش در ایران سابقه نداشته است”.

به گفته مدیر بخش خاورمیانه و شمال آفریقای عفو بین‌الملل تنها از ابتدای سال ۲۰۲۵ تاکنون به طور میانگین روزانه ۴ نفر و در مجموع بیش از ۱۰۰۰ نفر در ایران اعدام شده‌اند.

وزارت جنگ آمریکا ارتباطات کارمندان با کنگره را محدود می‌کند

وزارت جنگ آمریکا ارتباطات کارمندان با کنگره را محدود می‌کند

وزیر جنگ ایالات متحده، در یادداشتی داخلی به کارمندان پنتاگون دستور داده است که پیش از هرگونه تعامل با اعضای کنگره، مجوز دریافت کنند. این اقدام بخشی از تلاش‌های گسترده‌تر وزارت جنگ برای کنترل جریان اطلاعات است.بر ا‌ساس گزارش رسانه‌های آمریکا، یک یادداشت داخلی که در تاریخ ۱۵ اکتبر توسط پیت هگست و معاونش امضا شده است، بر لزوم هماهنگی تمام تعاملات کارمندان وزارت جنگ با اعضای کنگره از طریق دفتر مرکزی امور قانونگذاری تأکید کرده است.

این سند که در ۲۱ اکتبر به رسانه‌ها درز کرد، بخشی از تلاش‌های گسترده‌تر این وزارتخانه برای کنترل جریان اطلاعات است و از سوی سخنگوی پنتاگون به عنوان “گامی عملی برای بهبود فرآیندهای داخلی ارتباطات” توصیف شدە است.

اینترنت بدون سانسور با سایفون دویچه‌ وله

شان پارنل، سخنگوی پنتاگون در بیانیه‌ای اعلام کرده است: «این سیاست صرفاً فرآیندهای داخلی وزارتخانه را هدف قرار داده و تغییری در نحوه یا منبع دریافت اطلاعات توسط کنگره ایجاد نکرده است.»

بیشتر بخوانید: پوشش خبری درباره ارتش آمریکا به‌شدت محدود خواهد شد

با این حال منتقدان از جمله برخی اعضای کنگره و تحلیلگران سیاسی، این سیاست را تلاشی برای محدود کردن نظارت کنگره بر فعالیت‌های نظامی توصیف کرده‌اند و هشدار داده‌اند که این اقدام می‌تواند شفافیت را کاهش دهد.

محدودیت‌های رسانه‌ای و واکنش‌ها

این محدودیت‌ها از جمله جدیدترین اقدامات در سلسله تدابیر وزارت جنگ برای کنترل اطلاعات به شمار می‌رود. در تاریخ ۸ اکتبر، مقررات جدیدی برای دسترسی خبرنگاران به ساختمان پنتاگون اعمال شده است که بر اساس آن، خبرنگاران باید بپذیرند در صورت درخواست اطلاعات محرمانه یا خاص از کارمندان، ممکن است به عنوان “ریسک امنیتی” طبقه‌بندی شده و اعتبارنامه خود را از دست بدهند.

سخنگوی پنتاگون در آن زمان توضیح داد که این مقررات نیازی به موافقت خبرنگاران ندارد، بلکه آن‌ها تنها باید از آن آگاه باشند. هگست در سخنانی این الزامات را مبتنی بر “عقل سلیم” خوانده بود. دونالد ترامپ، رئیس‌جمهور ایالات متحده نیز در سخنرانی خود از هگست حمایت کرد و گفت که رسانه‌ها “بسیار مزاحم برای صلح جهانی و شاید امنیت ملی ما” هستند.

دستکم ۳۰ رسانه بزرگ آمریکایی از جمله رویترز، آسوشیتدپرس، نیویورک‌تایمز، وال‌استریت‌ژورنال و واشنگتن‌پست اعلام کردەاند که این مقررات جدید را امضا نخواهند کرد.

بیشتر بخوانید:حکم دادگاه تجدیدنظر؛ محرومیت آسوشیتدپرس از ورود به دفتر بیضی

این رسانه‌ها در بیانیه‌ای مشترک کە روز ۱۳ اکتبر منتشر شد، هشدار دادند که این سیاست‌ها می‌تواند گزارشگری درباره فعالیت‌های ارتش ایالات متحده را محدود کرده و تهدیدی جدی برای آزادی مطبوعات ایجاد کند. در نتیجه، تا ۱۵ اکتبر خبرنگاران مجبور شدند کارت‌های مطبوعاتی خود را تحویل دهند و دفاتر خود در ساختمان پنتاگون را تخلیه کنند.

دویچه وله فارسی را در اینستاگرام دنبال کنید

منتقدان این سیاست‌ها را بخشی از تلاش‌های گسترده‌تر دولت برای کاهش شفافیت و محدود کردن نظارت عمومی و کنگره بر فعالیت‌های نظامی دانسته‌اند، در حالی که مقامات دولتی آن را برای حفظ امنیت ملی ضروری توصیف کرده‌اند. این اقدامات همچنین با اعتراضات گسترده رسانه‌ها همراه بوده و بحث‌هایی را در کنگره درباره تأثیر آن بر نظارت دموکراتیک بر ارتش برانگیخته است.

مای ساتو: زنان روزنامه‌نگار ایرانی قربانی آزار فراسرزمینی هستند

مای ساتو: زنان روزنامه‌نگار ایرانی قربانی آزار فراسرزمینی هستند

مای ساتو، گزارشگر ویژه حقوق بشر سازمان ملل در امور ایران می‌گوید که جمهوری اسلامی از تاکتیک‌هایی مانند تهدید به مرگ، سرقت اطلاعات، کارزارهای تخریب و حملات سایبری برای سرکوب مخالفان در خارج از کشور استفاده می‌کند.مای ساتو، گزارشگر ویژه حقوق بشر سازمان ملل در امور ایران، در بیانیه‌ای که روز سه‌شنبه ۲۹ مهر (۲۱ اکتبر) منتشر شد، اعلام کرد که جمهوری اسلامی از مجموعه‌ای از روش‌های «سرکوب فراسرزمینی‌» علیه مخالفان و منتقدان خود بهره می‌برد. به گفته او، این روش‌ها شامل تهدید به مرگ، تلاش برای دزدی اطلاعات، کمپین‌های بدنام‌سازی و حملات سایبری است.

ساتو همچنین افزود که زنان روزنامه‌نگار ایرانی، به‌ویژه آن‌هایی که هدف این سرکوب قرار گرفته‌اند، با آزارهای خشن و مبتنی بر جنسیت روبه‌رو هستند.

اینترنت بدون سانسور با سایفون دویچه‌ وله

او در ادامه توضیح داد که خانواده‌های این افراد در داخل ایران نیز با عواقبی مانند بازجویی، مسدود شدن دارایی‌ها، اخراج از کار و بازداشت مواجه می‌شوند. گزارشگر ویژه سازمان ملل تأکید کرد که این سرکوب فراسرزمینی‌، آزادی‌های اساسی را تهدید کرده و حقوق آزادی بیان، آزادی رسانه، آزادی حرکت و حریم خصوصی را زیر پا می‌گذارد.

ساتو اشاره کرد که به همراه گروهی از کارشناسان سازمان ملل، در مرداد ۱۴۰۴ (اوت ۲۰۲۵) دو مکاتبه رسمی با تمرکز بر شبکه‌های تلویزیونی بی‌بی‌سی فارسی و ایران اینترنشنال به مقامات ایرانی ارسال کرده است. تهران در پاسخ رسمی خود که در وب‌سایت سازمان ملل منتشر شده، این اتهامات را رد کرده و آن‌ها را مبتنی بر “اطلاعات نادرست” دانسته است.

عادی‌سازی سرکوب توسط فعالان و روزنامه‌نگاران

مای ساتو در جریان مصاحبه‌های خود با فعالان و روزنامه‌نگاران دریافته که این نوع سرکوب در بسیاری از این افراد به دلیل فشارهای مداوم، به بخشی عادی از زندگی حرفه‌ای آنان تبدیل شده است.

او متوجه شد که وقتی از این افراد درباره تجربه سرکوب پرس‌وجو می‌کرد، بسیاری در ابتدا پاسخ می‌دادند که هدف چنین اقداماتی قرار نگرفته‌اند. اما با پیگیری بیشتر، مشخص شد که آن‌ها به طور منظم با تهدیدهای آنلاین، تلاش‌های فیشینگ (سرقت اطلاعات) و حملات سایبری مواجه هستند.

بیشتر بخوانید: “فشارهای امنیتی بر خانواده روزنامه‌نگاران ایرانی مقیم خارج”

این عادی‌سازی، به گفته ساتو به عنوان “یک مکانیسم دفاعی و استراتژی بقا” برای ادامه فعالیت‌هایشان شکل گرفته است؛ یعنی این افراد برای حفظ مأموریت خود در بیان حقیقت، ناچار شده‌اند این تهدیدات را بخشی طبیعی از کارشان بپندارند.

ساتو توضیح داد که این پدیده نشان‌دهنده سازگاری اجباری این افراد با شرایط خطرناک است. او افزود: «آن‌ها به دلیل فشارهای مداوم، استانداردهای عادی زندگی و امنیت خود را بازتعریف کرده‌اند تا بتوانند به فعالیت‌هایشان ادامه دهند.»

بیشتر بخوانید: نگرانی جدی گزارشگر سازمان ملل از افزایش اعدام‌ها در ایران

به عنوان مثال، برخی از این افراد تهدیدات سایبری را به قدری تکراری یافته‌اند که دیگر آن را به عنوان یک خطر جدی گزارش نمی‌دهند، در حالی که این تهدیدات می‌تواند به سرقت اطلاعات شخصی یا آسیب به کارشان منجر شود. بە گفتە ساتو این عادی‌سازی اگرچه به آن‌ها اجازه می‌دهد روحیه خود را حفظ کنند، اما خطرهای واقعی را که امنیت و جانشان را تهدید می‌کند، پنهان نمی‌کند.

او تأکید کرد که این وضعیت نیازمند توجه جدی است و گفت: «ما باید این واقعیت را بپذیریم که این افراد در خط مقدم دفاع از آزادی بیان و حقوق بشر قرار دارند و حمایت از آن‌ها ضروری است.»

دویچه وله فارسی را در اینستاگرام دنبال کنید

ساتو استدلال کرد که عادی‌سازی تهدیدات، صرفاً راهی برای بقا است و نمی‌تواند جایگزین اقدامات محافظتی شود. او همچنین اشاره کرد که این فعالان و روزنامه‌نگاران، با وجود آگاهی از ریسک‌ها، به دلیل تعهدشان به رساندن صدای حقیقت به جهانیان، این شرایط را تحمل می‌کنند، اما این امر نباید به معنای بی‌توجهی به حمایت بین‌المللی از آن‌ها باشد.

انتشار بیانیه ساتو در حالی است که سازمان‌های حقوق بشری مانند عفو بین‌الملل و سازمان ملل متحد پیش‌تر نیز بارها ایران را به نقض سیستماتیک حقوق خبرنگاران متهم کرده‌اند، در حالی که تهران این گزارش‌ها را بخشی از “جنگ رسانه‌ای” علیه خود می‌داند.

ترامپ: هیچ برنامه‌ای برای دیدار با پوتین وجود ندارد

ترامپ: هیچ برنامه‌ای برای دیدار با پوتین وجود ندارد

پس از لغو دیدار برنامه‌ریزی شده میان دونالد ترامپ، رئیس‌جمهور آمریکا با ولادیمیر پوتین، همتای روس او در بوداپست، ترامپ تأکید کرد که تنها در صورتی با پوتین دیدار خواهد کرد که این نشست به نتایج ملموس و سازنده‌ای منجر شود.دونالد ترامپ، رئیس‌جمهور ایالات متحده روز سه‌شنبه ٢١ اکتبر (۲۹ مهر) در کاخ سفید در پاسخ به پرسش یک خبرنگار درباره دلایل لغو دیدار برنامه‌ریزی‌شده با ولادیمیر پوتین در بوداپست و تأثیر احتمالی این تغییر بر تصمیم‌گیری درباره ارسال موشک‌های کروز تاماهاوک به اوکراین، با تأکید بر “پرهیز از اتلاف وقت” اظهار داشت: «من نمی‌خواهم جلسه‌ای بیهوده داشته باشم.»

او توضیح داد که تمایلی به صرف زمان در مذاکراتی بدون نتیجه مشخص ندارد و ترجیح می‌دهد ابتدا تحولات بعدی را ارزیابی کند. ترامپ افزود: «ما هنوز هیچ تصمیمی نگرفته‌ایم. باید ببینیم چه پیش می‌آید.»

اینترنت بدون سانسور با سایفون دویچه‌ وله

رئیس‌جمهور ایالات متحده در عین حال به صراحت مشخص نکرد که آیا این اظهارات صرفاً به دیدار احتمالی با پوتین مربوط می‌شود یا شامل تصمیم‌گیری درباره ارسال موشک‌های تاماهاوک به اوکراین نیز می‌گردد. با این حال او متعهد شد که ظرف دو روز آینده جزئیات بیشتری درباره اقدامات بعدی ایالات متحده ارائه دهد.

همچنین ترامپ بار دیگر بر موضع خود مبنی بر ضرورت توقف درگیری‌ها در اوکراین از طریق تثبیت خطوط جبهه در وضعیت کنونی و آغاز گفت‌وگوهای صلح تأکید کرد و این را راهکاری برای پایان دادن به جنگ طولانی‌مدت بین روسیه و اوکراین دانست.

برنامه‌های دیدار در بوداپست متوقف شد

رسانه‌های آمریکایی روز سه‌شنبه گزارش داده‌اند که دیدار برنامه‌ریزی‌شده بین دونالد ترامپ، رئیس‌جمهور ایالات متحده و ولادیمیر پوتین، همتای روس او در بوداپست برگزار نخواهد شد.

این گزارش‌ها بر اساس اطلاعات دریافتی از کاخ سفید پس از گفت‌وگوی تلفنی مارکو روبیو، وزیر امور خارجه آمریکا با سرگئی لاوروف، همتای روس او منتشر شده است. این تماس تلفنی بخشی از مقدمات هماهنگی برای دیدار احتمالی در بوداپست بود و قرار بود با دیدار حضوری دو وزیر ادامه یابد، اما ظاهراً این برنامه‌ به حالت تعلیق درآمده است.

بیشتر بخوانید: رهبران اروپا خواستار مذاکره بر مبنای خط جبهه در اوکراین شدند

یک مقام ارشد کاخ سفید در گفت‌وگو با رسانه‌ها تأیید کرد که در حال حاضر هیچ برنامه‌ای برای دیدار بین ترامپ و پوتین در “آینده نزدیک” وجود ندارد. این مقام افزود که روبیو و لاوروف نیز برنامه‌ای برای دیدار رو در رو ندارند، هرچند گفت‌وگوی تلفنی آنها “سازنده” توصیف شده است.

ترامپ هفته گذشته، پس از تماس تلفنی غیرمنتظره با پوتین، اعلام کرد که قصد دارد در پایتخت مجارستان با او دیدار کند تا درباره جنگ اوکراین گفت‌وگو کنند. او در ابتدا زمان دقیقی برای این دیدار مشخص نکرد، اما بعداً اظهار داشت که این نشست احتمالاً ظرف دو هفته آینده برگزار خواهد شد.

سیگنال‌های بازدارنده از سوی کرملین

جزئیات آنچه از زمان اعلام دیدار احتمالی ترامپ و پوتین تا کنون رخ داده همچنان مبهم است. کرملین با ارسال پیام‌های محتاطانه، نشان داده که برای پیشبرد مذاکرات، هنوز مسائل حل‌نشده زیادی وجود دارد.

دمیتری پسکوف، سخنگوی کرملین روز دوشنبه ٢٠ اکتبر در گفت‌وگو با خبرگزاری دولتی تاس روسیه اظهار داشت: «کارهای زیادی باقی مانده که باید انجام شود.» او توضیح داد که وزارتخانه‌های امور خارجه روسیه و ایالات متحده باید موضوعات متعددی را که هنوز حل نشده‌اند، بررسی و نهایی کنند.

بیشتر بخوانید: “ترامپ زلنسکی را برای پذیرش شرایط پوتین تحت فشار قرار داد”

پسکوف همچنین تأکید کرد که موضع روسیه در جنگ اوکراین هیچ تغییری نکرده است.

از سوی دیگر سرگئی ریابکوف، معاون وزیر امور خارجه روسیه با قاطعیت اعلام کرد که اساساً هیچ برنامه‌ریزی برای دیدار بین پوتین و ترامپ انجام نشده بود. او به خبرگزاری ریا نووستی گفت: «نمی‌توان چیزی را به تعویق انداخت که از ابتدا توافقی درباره آن وجود نداشته است. ما هیچ تفاهمی درباره زمان یا مکان چنین دیداری نداشتیم.»

ادامە سیاست پافشاری مسکو بر خواسته‌های حداکثری

به گزارش رویترز، روسیه در سندی غیررسمی که آخر هفته به ایالات متحده ارسال کرده، بار دیگر شروط خود برای صلح با اوکراین را تکرار کرده و بر خواسته‌های حداکثری‌اش تأکید دارد. این سند خواستار کنترل کامل منطقه دونباس و تضمین عدم استقرار نیروهای ناتو در اوکراین است.

این اطلاعات از دو مقام آمریکایی و یک فرد آگاه به دست آمده است. این سند نشان‌دهنده اصرار مسکو بر حفظ مواضع خود و در حالی است که مسکو بخش‌‌های از دونباس را تحت کنترل دارد.

بیشتر بخوانید: هشدار كالاس در مورد امتیازدهی به روسیه؛ تعلیق دیدار روبیو و لاوروف

سرگئی لاوروف، وزیر امور خارجه روسیه نیز پس از گفت‌وگوی تلفنی با مارکو روبیو در روز ۲۰ اکتبر تأکید کرد که اهداف “عملیات ویژه نظامی” روسیه تغییر نکرده است.

او بار دیگر مخالفت روسیه با هرگونه آتش‌بس فوری را تکرار کرد و گفت که هر راه‌حلی باید “علل ریشه‌ای” جنگ، از جمله ادعاهای روسیه مبنی بر تهدیدهای ناتو و مسائل قلمرویی، را به طور کامل برطرف کند.

مذاکرات متوقف‌شده و موانع صلح در اوکراین

به گزارش رسانه‌های آمریکایی به نقل از منابع کاخ سفید، گفت‌وگوی تلفنی روبیو با لاوروف در ۱۶ اکتبر گرچه سازنده بود، اما “نشان داد که نه روسیه و نه اوکراین برای مذاکرات جدی صلح آماده نیستند”.

یک روز پس از این گفت‌وگو، ولودیمیر زلنسکی، رئیس‌جمهور اوکراین، در ۱۷ اکتبر با ترامپ در کاخ سفید دیدار کرد تا مجوز خرید موشک‌های کروز تاماهاوک را برای تقویت توان تهاجمی اوکراین کسب کند. اما ترامپ پاسخی مبهم داد، تعهدی ارائه نکرد و بر لزوم پایان جنگ از سوی هر دو طرف تأکید کرد. زلنسکی که آمادگی خود را برای مذاکرات صلح در بوداپست اعلام کرده، هشدار داد که عدم تأمین این موشک‌ها قدرت دیپلماتیک اوکراین را تضعیف می‌کند.

دویچه وله فارسی را در اینستاگرام دنبال کنید

زلنسکی و رهبران اروپایی، از جمله کی‌یر استارمر (نخست‌وزیر بریتانیا)، فریدریش مرتس (صدراعظم آلمان)، جورجیا ملونی (نخست‌وزیر ایتالیا) و اورزولا فون در لاین (رئیس کمیسیون اروپا)، در بیانیه‌ای مشترک در ۲۱ اکتبر نسبت به تعهد پوتین به صلح ابراز تردید کردند. آن‌ها تأکید کردند که “تاکتیک‌های تعلل روسیه” نشان‌دهنده پایبندی اوکراین به صلح و انتخاب مسیر “خشونت و ویرانی” از سوی پوتین است.

جنگ روسیه علیه اوکراین از فوریه ۲۰۲۲ آغاز شد و بخش‌هایی از خاک اوکراین را تحت اشغال درآورد. ایالات متحده حمایت نظامی گسترده‌ای از کی‌یف کرده، اما ترامپ از زمان بازگشت به قدرت در ژانویه ۲۰۲۵، بر پایان سریع درگیری از طریق مذاکره اصرار دارد. با این حال، اختلافات عمیق از جمله خواسته‌های روسیه برای کنترل دونباس و نیز اصرار بر عدم حضور ناتو در اوکراین، مذاکرات را بی نتیجە گذاشتە است.

“ساخت‌وسازهای جدید در سایت تخریب‌شده اتمی طالقان-۲”

“ساخت‌وسازهای جدید در سایت تخریب‌شده اتمی طالقان-۲”

تصاویر ماهواره‌ای جدید نشانگر ساخت‌وسازهای تازه‌ای در سایت “طالقان-۲” هستند؛ سایتی که در آبان ماه سال گذشته هدف حمله اسرائیل قرار گرفت. مؤسسه علوم و امنیت بین‌المللی نسبت به این تحرکات ابراز نگرانی کرده است.مؤسسه علوم و امنیت بین‌المللی روز دوشنبه ۲۰ اکتبر (۲۸ مهر) با انتشار تصاویر ماهواره‌ای جدید، اعلام کرد که در محل سابق سایت “طالقان-۲” که در پنجم آبان ۱۴۰۳ در جریان حمله اسرائیل نابود شده بود، فعالیت‌های ساخت‌وساز جدیدی آغاز شده است.

به گفته محققان این مؤسسه، این ساخت‌وسازها که پیش از جنگ ۱۲روزه میان ایران و اسرائیل در ماه ژوئن گذشته، آغاز شده، پس از آن نیز ادامه یافته است.

اندیشکده مستقل “علوم و امنیت بین‌المللی” (ISIS) مستقر در واشنگتن، که هدف خود را آگاهی‌رسانی در حوزه‌های علمی و سیاسی تأثیرگذار بر امنیت جهانی اعلام کرده، در سال ۱۹۹۳ توسط دیوید آلبرایت، بازرس پیشین آژانس بین‌المللی انرژی اتمی، تأسیس شد.

به گفته نویسندگان این گزارش تحقیقی، که آلبرایت نیز یکی از آنهاست، از حدود اواسط ماه مه گذشته، تلاش‌هایی برای بازسازی سازه تخریب‌شده در حمله اکتبر ۲۰۲۴ آغاز شد.

دویچه وله راسأ قادر به راستی‌آزمایی این گزارش نیست.

اینترنت بدون سانسور با سایفون دویچه‌ وله

طبق این گزارش، تصاویر ماهواره‌ای ۲۰ مه ۲۰۲۵ یک پوشش موقت سیاه‌رنگ را نشان می‌دهند که به شکلی شتاب‌زده روی ساختمان تخریب‌شده نصب شده‌ است. تصاویر ماهواره‌ای تا ۱۲ ژوئن ۲۰۲۵ نیز آماده‌سازی زمین و عملیات پی‌ریزی در مقابل ساختمان موقت بازسازی‌شده را نشان می‌دهد. به گفته محققان، این محل در جریان جنگ ۱۲ روزه بمباران نشد.

در ادامه گزارش افزوده شده که تا ۳۰ آگوست ۲۰۲۵ یک سازه بزرگ جدید با سقفی قوسی‌شکل (حدود ۴۵ در ۱۷ متر) بر روی سازه موقتی که اکنون کل فضای ساختمان سابق طالقان-۲ را پوشش می‌دهد، در حال ساخت دیده می‌شود. دو سازه کوچکتر با سقف قوسی (حدود ۲۰ در ۷ متر) نیز روی فونداسیونی که پیش‌تر در دو سوی جلو ساختمان بزرگتر ریخته شده بود، بنا شده‌اند.

تصاویر ماهواره‌ای ۲۷ سپتامبر ۲۰۲۵ هم به گفته محققان، نشان می‌دهد که یک سازه قوسی سوم نیز افزوده شده و کار روی سازه‌های قبلی پیشرفتی متوسط داشته است. افزون بر این، نحوه قرارگیری دو سازه کوچکتر جانبی به‌گونه‌ای است که اگر در آینده با خاک پوشانده شوند، هر یک دارای ساز و کاری برای کاهش موج انفجار، موسوم به “تله انفجاری”، در بخش عقبی خود خواهند بود.

دویچه وله فارسی را در اینستاگرام دنبال کنید

به باور محققان، به نظر می‌رسد ایران یک تأسیسات پشتیبانی نیز برای این مجموعه تازه طالقان−۲، که در فاصله ۲۰۰ متری جاده پیرامونی شرقی (در شرق ساختمان “طالقان-۱”) واقع شده، ایجاد کرده است. ساخت این تأسیسات احتمالی پشتیبانی، نخستین‌بار در ماه مه ۲۰۲۵ رؤیت شده و هنوز هم ادامه دارد.

ابهام و نگرانی در باره اهداف ساخت‌ و ساز‌ها

به گفته محققان مؤسسه علوم و امنیت بین‌المللی، هدف از ساخت‌وساز جدید در این مکان را نمی‌توان از روی تصاویر تشخیص داد و احتمال اهداف غیرهسته‌ای دیگر نیز منتفی نیست.

نویسندگان این گزارش تحقیقی می‌گویند، با این حال عملیات ساخت‌وساز در یک سایت توسعه سلاح‌های هسته‌ای سابق، موسوم به پروژه آماد، “عمیقاً نگران‌کننده” است و پرسش‌هایی جدی را در رابطه با هدف واقعی خود ایجاد می‌کند.

به گفته دیوید آلبرایت و همکارانش، گرچه در حال حاضر هیچ مدرکی در تأیید اهداف مرتبط با تسلیحات هسته‌ای وجود ندارد، اما لازم است روشن شود که آیا ایران در تلاش است تأسیساتی برای بازسازی یا احیای “اتاق آزمایش انفجار قوی” به عنوان یکی از بخش‌های کلیدی “پروژه آماد”، و یا تولید مواد منفجره پلاستیکی از نوع PETN که اخیراً به عنوان یکی از ارکان تلاش‌های تسلیحاتی ایران گزارش شده، بنا کند یا نه.

به گفته این محققان، ساختمان بزرگتر می‌تواند به عنوان محل احیای هر یک از این فعالیت‌ها، و دو ساختمان کوچکتر برای اهداف کنترل و تشخیص تست و تولید در نظر گرفته شوند. آنها افزوده‌اند که با توجه به طراحی سقف قوسی سازه‌ها، این احتمال وجود دارد که در آینده همگی با خاک پوشانده شوند تا بتوانند به عنوان سنگر عمل کنند و در برابر بمباران‌های احتمالی بعدی مقاوم‌تر شوند.

در این صورت، دو سازه کوچکتر شاید صرفاً به عنوان ورودی‌های جانبی عمل کنند که از ساختمان اصلی فاصله داشته و از طریق سازه میانی کوچک‌تر سوم به آن متصل می‌شوند، به‌گونه‌ای که بتوانند انفجارهای ناشی از هرگونه حمله هوایی در آینده را کاهش دهند.

تأسیساتی که در جنگ ۱۲ روزه آسیب دیدند

مؤسسه علوم و امنیت بین‌المللی در نهایت تأکید کرده است که به نظارت و گزارش هرگونه تغییر قابل توجهی در این مکان ادامه خواهد داد.

اواخر آبان‌ماه سال گذشته گزارش‌هایی مبنی بر نابودی کامل “یک مرکز تحقیقاتی فوق‌‌سری تسلیحات اتمی در پارچین” در پی حمله اسرائیل، منتشر شد. حمله اسرائیل به این مرکز تحقیقاتی “فعال” در همان زمان “ضربه‌ای سخت” به تلاش‌های حکومت ایران در راستای “از سر گرفتن جنبه نظامی” تحقیقات اتمی‌اش توصیف شده بود.

هم‌زمان اعلام شده بود که یکی از اهداف حملات پنجم آبان‌اسرائیل، تاسیسات موسوم به “طالقان ۲” در مجتمع نظامی پارچین در فاصله تقریبا ۳۰ کیلومتری جنوب شرق تهران بوده است. گفته می‌شود که این تأسیسات تا حدود دو دهه پیش بخشی از برنامه تسلیحات اتمی جمهوری اسلامی بوده که در سال ۲۰۰۳ میلادی متوقف شده است.

موسسه علوم و امنیت بین‌المللی همان زمان اعلام کرده بود که جمهوری اسلامی از این مرکز برای آزمایش مواد منفجره مورد نیاز جهت فعال‌‌سازی ماشه کلاهک اتمی استفاده می‌کرده است.

عروسی دختر شمخانی؛ خشم عمومی از جشن بی‌نقاب قدرت

عروسی دختر شمخانی؛ خشم عمومی از جشن بی‌نقاب قدرت

انتشار ویدیوی عروسی دختر علی شمخانی ظرف دو روز به داغ‌ترین موضوع ایران بدل شد. واکنش‌ها از خشم عمومی و روایت “ریا و تجمل”، تا صف‌بندی رسانه‌های حکومتی و گمانه‌زنی‌ها درباره جنگ قدرت در جمهوری اسلامی را در بر می‌گرفت.انتشار ویدئوهایی از عروسی دختر علی شمخانی، دبیر سابق شورای عالی امنیت ملی و مشاور فعلی رهبر جمهوری اسلامی، در کمتر از ۴۸ ساعت در صدر جنجالی‌ترین موضوع یک گفت‌وگویی عمومی در شبکه‌های اجتماعی و رسانه‌ها قرار گرفت و به میدان هم‌زمان اخلاق، سیاست و امنیت بدل شد.

سایت “عصر ایران” روز گذشته با استناد به داده‌های اینترنتی گزارش داد که موضوع این “عروسی” عملاً “داغ‌ترین” بحث هفته بوده است.

طبق این گزارش، ماجرا تنها در یک روز بیش از صد هزار بار در جستجوگر گوگل جست‌وجو شده، در شبکه اکس (توییتر سابق) “بیش از ۵۴ هزار توئیت و ریتوئیت با ۴۴۲ هزار لایک و ۱۴.۵ میلیون بازدید” را رقم زده، و در تلگرام “۲۶ میلیون” و در اینستاگرام “بیش از ۵۶ میلیون” بازدید داشته است. همین اعداد خود نشانه‌ای روشن از عطش افکار عمومی برای سنجش نسبت گفتار رسمی و کردار صاحبان قدرت در جمهوری اسلامی است.

زندگی مقام‌ها و روایت رسمی نظام

نقطه عزیمت اکثر واکنش‌ها، تصویری از تقاطع دو روایت را ترسیم می‌کند؛ از یک‌سو روایت حاکمیت از “عفاف و ساده‌زیستی”، و از سوی دیگر تصاویر یک مراسم پر زرق و برق را در فروردین ۱۴۰۳ در هتل اسپیناس پالاس تهران. این تضاد، شکاف زندگی مجلل مقام‌های ایران با وضعیت واقعی مردم و به‌خصوص اخلاق دوگانه حاکمان اسلامی را برجسته‌تر کرد و لحن انتقادها را تندتر ساخت.

اینترنت بدون سانسور با سایفون دویچه‌ وله

هم‌زمان، محور دوم بحث انگیزه سیاسی منتشرکنندگان ویدیو از این افشاگری بود، که گستره‌ای وسیع، از “رقابت تریدرهای نفتی” گرفته تا “حاشیه‌سازی” علیه شمخانی در پی مناقشه او با روحانی و حتی “نقشه موساد” برای “ترور شخصیت”‌اش را شامل می‌شد.

جرقه‌ای بر انبار خشم عمومی

در رأس واکنش‌های مستقیم، خود شمخانی لحن تقابلی برگزید و روز دوشنبه (۲۰ اکتبر / ۲۸ مهر) در اکس نوشت: «حرام‌زاده‌ها، من هنوز زنده‌ام.» این گزاره کوتاه و خشن، به جای فرونشاندن موج، سوخت تازه‌ای به موتور خشم مردم داد و به نوعی تأیید کرد که ماجرای عروسی خانوادگی، به آینده سیاسی این صاحب‌منصب ولایی گره خورده است.

در این میان، در صف رسانه‌های حکومتی، روزنامه کیهان در شماره امروز خود (سه‌شنبه ۲۹ مهر / ۲۱ اکتبر) کوشیده است تا افشاگری مزبور را در چارچوب “عملیات روانی” و “جنگ ترکیبی” قاب کند و هدف از آن را آسیب رساندن به “انسجام ملی” جا بزند.

دویچه وله فارسی را در اینستاگرام دنبال کنید

این روزنامه حکومتی البته نوشته است که چنین مراسم مجللی “حتماً جای اعتراض دارد”، اما به موازات آن، با مرور کارنامه شمخانی کوشیده است او را هم‌زمان سیاستمداری در جبهه “اعتدال”، فردی مؤثر در عرصه “توان دفاعی” و “هدف دشمن” معرفی کند تا بحران را از سطح اتهامات مرتبط با فساد و ریاکاری، به میدان “تسویه‌حساب فرصت‌طلبانه” با چهره‌ای امنیتی انتقال دهد.

سفره‌های خالی و سفره‌های نورانی

در نقطه مقابل، یادداشتی از عبدالجواد موسوی، شاعر و روزنامه‌نگار، در روزنامه “هم‌میهن” است که هم‌زمان تلاش کرده تا خاستگاه اجتماعی خشم مردم را نشان دهد: «مردمی که زیر بار تورمی لجام‌گسیخته و کمرشکن در حال له شدن ‌هستند، از دیدن عروسی دختر شمخانی در یک هتل مجلل به‌فغان می‌آیند. حق هم دارند. نمی‌شود که اقتصاد مقاومتی و تاب‌آوری در مقابل امپریالیسم جهانی مختص فرودستان، پابرهنه‌ها و گرسنگان باشد و بریز و بپاش و لاکچری‌بازی‌های افسانه‌ای در انحصار صاحبان قدرت.»

این نگاه مسئله را از “حریم خصوصی” فراتر می‌برد و آن را به نشانه‌ای ارجاع می‌دهد که حاکی از حس ملموس بی‌عدالتی در میان شهروندان است؛ جایی که شکاف تجربه زیست‌شده مردم با شکل زندگی نخبگان حکومتی، مشروعیت هنجارهای رسمی را به چالش می‌کشد.

در شبکه‌های اجتماعی صداهایی هم از خانواده‌های داغدار، این دوگانه آزاردهنده را برجسته کرده است. عظمت اژدری، خواهر غنیمت اژدری، از قربانیان فاجعه هواپیمای اوکراینی، یکشنبه گذشته در اکس نوشت: «چه عروس و دامادهایی را کشتند، چه خانواده‌هایی را به عزا نشاندند تا دخترانشان دکلته‌بپوشند و در ناز و نعمت غرق شوند. اما “این عوعوی سگان شما نیز بگذرد.»

کاملیا سجادیان، مادر محمدحسن ترکمان، از جان‌باختگان اعتراضات ۱۴۰۱، نیز با نثری بغض‌آلود، ریخت‌وپاش مقام‌های حکومتی را در مقابل رنج مردم نهاد و در پستی اینستاگرامی نوشت: «عروس و دامادهای ما، فرزندان آسمان، و عروس آنها، فرزند زر و زور و تزویر و ف س ا د، عروس ما، پرپر شده در شلیک، شب‌گیر، عروس اونا، فرزندان غ ا ر ت گ ر ا ن.» او سپس، با برشمردن نام‌های قربانیان، تأکید می‌کند که «جایی برای سکوت وجود ندارد».

حمید آصفی، روزنامه‌نگار و تحلیلگر سیاسی، نیز این رویداد را “جشن قدرت در عصر ریاضت” نامید، عدالت را “کالای لوکس” خواند و در کانال تلگرامی‌اش نوشت: «عروسی شمخانی فقط یک جشن نبود؛ نماد یک مکانیسم اقتصادی بود: مکیدن خون مردم در جام زرین قدرت.» و نیز: «وقتی قدرت از تو می‌خواهد چشم ببندی، نگاه کردن تبدیل به یک عمل سیاسی می‌شود.»

تسویه‌حساب‌های پنهان؟

بر اساس این نوع از خوانش، عروسی جنجال‌برانگیز دختر شمخانی بازگوکننده جامعه‌ای است که در آن دیگر فرمان‌های حکومتی عمل نمی‌کنند و حتی نگریستن به تصاویر لوکس هم بدل به کنش سیاسی افشاگرانه می‌شود.

در میانه این دو طیف، برخی رسانه‌های حکومتی نیز دوگانه “نقض حریم خصوصی” و “لزوم پاسخگویی” را مطرح کرده‌اند؛ نمونه‌اش خبرگزاری دانشجو که هم اولی را نکوهش کرده و هم در مورد دومی نوشته است که “پرده‌هایی برافتاده” و شمخانی باید “پاسخ‌گو” باشد؛ نشانه‌ای دیگر از اینکه، حتی در رأس هرم قدرت، هزینه “تناقض گفتار و کردار” فراتر از یک بحران گذرا تلقی می‌شود.

از سوی دیگر در این میان، پاره‌ای گمانه‌زنی‌های سیاسی پیرامون منشأ و زمان انتشار ویدیوی عروسی دختر شمخانی قوت گرفته است. عده‌ای آن را در پیوند با منازعه علنی اخیر شمخانی و حسن روحانی درباره سقوط هواپیمای اوکراینی و اطلاع روحانی از آن قرار داده‌اند و برخی از نسبت آن با افشاگری‌های محمدجواد ظریف و صف‌بندی‌های “پسا‌خامنه‌ای” سخن گفته‌اند.

در این میان حتی نقش رقابت شبکه‌های نفتی و “تریدرها” هم، برای از میدان به‌دربردن شمخانی و فرزندش، از نظر گمانه‌زنی‌ها دور نمانده است.

خانواده‌ای زیر تیغ افکار عمومی

علی شمخانی در سالیان اخیر و در پی انتشار چندین گزارش در خصوص مالکیت پسرش بر شرکت‌های بزرگ نفتی و نقش‌آفرینی در “ناوگان سایه” جمهوری اسلامی برای دور زدن تحریم‌ها، با انتقادهای شدیدی روبرو بوده است. فرزند او، محمدحسین شمخانی ملقب به “هکتور”، در فهرست تحریم‌های اروپا و آمریکا هم قرار دارد.

این روایت‌ها، صرف‌نظر از راستی و ناراستی‌شان، در این نکته مشترک‌اند که افشاگری‌هایی از نوع انتشار ویدیوی عروسی دختر شمخانی، در یک ساختار حکومتی فاقد شفافیت، ابزار مؤثری در نزاع‌های درون قدرت برای امتیازگیری و حذف رقیبان هستند.

عمومی‌ترین پرسش‌ها در پس خصوصی‌ترین تصاویر

رسوایی انتشار ویدیوی عروسی مجلل دختر شمخانی از یک‌سو نشان داد که افکار عمومی در ایران هر نشانه‌ای از “تجمل اقتدار” را در آینه فقر و ریاضت اجتماعی می‌بیند و از سوی دیگر، بازتاب‌دهنده این واقعیت بود که در سیاست‌ورزی جمهوری اسلامی افشاگری به یکی از ابزارهای اصلی رقابت‌های سیاسی تبدیل شده است.

موقعیتِ علی شمخانی، از سوابق امنیتی و پرونده‌های نفتی منسوب به نزدیکان او گرفته تا روایت حمله اسرائیل به او، به داستان حساسیت‌برانگیز “عروسی” چهره‌ای ویژه بخشیده است؛ امری که روایت “ریاکاری و تجمل” مقام‌های جمهوری اسلامی را برای افکار عمومی ملموس‌تر می‌کند.

آنچه اما ماندگارتر از واکنش‌های خشمگین در فضای مجازی به نظر می‌رسد، نفَس‌های به‌شماره‌افتاده گفتار رسمی مقام‌های حکومتی است؛ وقتی دبیر سابق عالی‌ترین نهاد امنیتی و مشاور رهبر، در برابر موج انتقادها می‌نویسد: «حرام‌زاده‌ها، من هنوز زنده‌ام»، پرسش افکار عمومی از “ریا و تجمل” فراتر می‌رود و حدود مرزهای اخلاقی حاکمیتی مدعی معنویت را به چالش می‌کشد.