اعتراضات سراسری در ایران در دو هفته اخیر از موضوعات محوری رسانه‌های آلمان بوده است. نوید کرمانی، نویسنده و خاورشناس مطرح ایرانی‌تبار آلمانی در نامه‌ای خطاب به ایرانیان شجاعت و بی‌پروایی آنان در اعتراضات را ستوده است.نوید کرمانی، نویسنده و خاورشناس مطرح ایرانی‌تبار آلمانی و برنده “جایزه صلح ناشران آلمان” در سال ۲۰۱۵، در سال‌های اخیر یکی از صداهای پرنفوذ ادبی و فکری در آلمان بوده است.

او هم اکنون مهمان “خانه توماس مان” در لس‌آنجلس است که پیشتر میزبان نویسندگان تبعیدی مطرح آلمانی است. کرمانی در گرماگرم خیزش سراسری علیه نظام جمهوری اسلامی ایران چنان متأثر شده که نامه‌ای به دوستان و مردم ایران نوشته است. این نامه سه‌شنبه ۱۳ ژانویه (۲۳ دی) در روزنامه پرشمار آلمانی “زود دویچه سایتونگ” منتشر شد.

در نامه کرمانی از جمله آمده است: «چندین روز است که مدام به گوشی‌ام خیره می‌شوم بلکه سرانجام تیک دوم در واتساپ ظاهر شود و نشان دهد پیام‌ها به شما رسیده و شما زود تأیید کنید که تندرست هستید و آسیب ندیده‌اید. بیم آن می‌رفت که اینترنت قطع شود و نظام پس از دو هفته ملاحظه نسبی به سرکوب خونین خیزشِ فراگیرِ کنونی در ایران دست یازد.»

کرمانی در این نامه پایداری و بیباکی مردم ایران را می‌ستاید و همزمان مصلحت‌گرایی اروپاییان به ویژه آلمانی‌ها را به نقد تند کشیده است: «باور نمی‌کنید، اما شاید این روزها هیچ واژه‌ای را در نهادهای فرهنگی آلمان، در رادیو و تلویزیون، در تئاترها و تحریریه‌ها و در سالن‌های کنسرت به اندازه واژه “ترس” نمی‌شنوم یا احساس نمی‌کنم.»

دویچه وله فارسی را در اینستاگرام دنبال کنید

او در ادامه می‌نویسد: «می‌توانم ده‌ها نمونه از پیرامون خود بیاورم که کسی از ترس چیزی را ننوشته، نگفته، نشان نداده یا روی صحنه نبرده است. ترس از چه؟ در نهایت فقط از اینکه چیزی بگوید که به موقعیتش آسیب برساند یا طوفانِ ناسزا در فضای مجازی بر پا شود. مگر در کشوری مانند آلمان، برای یک هنرمند، روزنامه‌نگار یا مدیرِ فرهنگی، جز این چه می‌تواند رخ دهد؟ شاید فکر کنید این چه حرف مضحکی است؟ شاید فکر کنید امر بر من مشتبه شده. ولی من دائم دارم این امر را تجربه می‌کنم. نه من بلکه بسیاری از اهلِ فرهنگ تجربه می‌کنند. ترس، آری ترس در آلمانِ ما به عنوان موضوع روز جا باز کرده درست همانجا که در اصل باید جای جرأت باشد.»

کرمانی در نامه خود ایرانیان را خطاب قرار داده و می‌‌افزاید: «به شما که می‌نگرم، به زنانی که بی‌حجاب به خیابان می‌روند، فیلمسازانی که پنهانی شگفت‌انگیزترین فیلم‌ها را می‌سازند، وکیلانی که زندان را به جان می‌خرند، موسیقیدانانی که علیه خودکامگی می‌خوانند، ستاره‌های فوتبال که با معترضان همبستگی می‌کنند و ده‌ها هزار نفری که این روزها با وجود خطر مرگ در سراسر ایران به خیابان‌ها میریزند، شرم به همراه ترس می‌آید. شرم از دلسردی از آلمان، اروپا و غرب. شرم از غربی که آزادی را سبک‌سرانه به باد می‌سپارد. رئیس‌جمهور آمریکا حقوق بین‌الملل را زیر پا می‌گذارد و صدراعظمِ خودِ ما آن را بی‌اهمیت می‌شمارد درحالی که حقوق بین‌الملل چقدر می‌توانست سودمند باشد و جنایت علیه بشریت را کیفر دهد.»

اینترنت بدون سانسور با سایفون دویچه‌ وله

برای نوید کرمانی همین کافی است که آرزوهایش برای آزادی ایران از چنگ نظام به امید بدل شود. او گاه به صرافت می‌افتد که از مردم بخواهد در خانه بمانند و “جان خود را به خطر نیندازند اما همزمان به بی‌باکی و بی‌پروایی مردمی که با دست خالی برای آزادی و آسایش می‌رزمند، می‌بالد.

او در نامه خود ادامه می‌دهد: «در سال ۲۰۱۴ در پارلمان آلمان گفتم که بیش از پانزده سال نخواهد گذشت تا یک مسیحی، یهودی، زرتشتی یا بهایی در پارلمانِ آزاد انتخابی ایران سخن بگوید. آن روز مرا به ریشخند گرفتند گو اینکه خودم هم چندان به آن حرف باور نداشتم و آن سخن، آرزویی بیش نبود. اما حالا می‌بینم حسابم درست درمی‌آید. گمان می‌کردم شما خویشاوندان، دوستان و همکارانم در ایران را خوب میشناسم اما شما با شجاعت، خرد و شکیبایی‌تان بارها و بارها مرا غافلگیر کردید. سپاس از شما یا به قول شاعرانه‌تری که متأسفانه این روزها به تعارف تبدیل شده: دستتان درد نکند.»